Beremy Inna Historia

Rozdział 6
*Bonnie*
Wędrowaliśmy już ponad dwa tygodnie w poszukiwaniu przyjaciół, na daremno.
Mam dość ciągłej drogi, spania w lesie, chcę znalezć resztę, ale nie mam na to sił.
Ostatnio zaczyna mi się wydawać, że jednak jesteśmy coraz bliżej ich, ale kiedy dochodzimy do miejsca w którym myślałam, że będą, a ich nie ma, moja nadzieja maleje.
Czasem myślę, że oni też nas szukają i to takie błędne koło, ale potem przychodzi mi myśl, że ich może już nie być.
Wszyscy już wstali i poszli do lasu, oprócz mnie i Jeremiego który rozpalał ognisko. Leżałam odwrócona na bok, teraz nie miałam ochoty z nikim rozmawiać.
Nie wiedziałam nawet kiedy, minęła godzina. Caroline podeszła do mnie i spytała:
- Coś nie tak ?
- Wszystko okej - uśmiechnęłam się i wstałam.
Postanowiłam nie tracić czasu i przywracać magię,w razie gdyby Oni mieli ochotę wrócić. Wzięłam liść, wode, kamień i martwą roślinkę.
Zaczęłam od listka, uniosłam rękę wypowiedziałam zaklęcie parę razy i aż w końcu się udało i liść spłonął. Po godzinie udało mi się wszystko, poruszałam wodą, skruszyłam kamień. Wsadziłam nawet martwą roślinę do ziemi, a ta ożyła ponownie. Uśmiechnęłam się do siebie i pogratulowałam sobie w głowie. Jeremy podszedł do mnie, pocałował i usiadł obok.
W milczeniu patrzyliśmy na chmury. Jednak Jer szybko przerwał tę ciszę:
- Bonne? - zapytał niepewnie.
-Tak?
- Wiem że to nie koniecznie romantyczne, że możesz powiedzieć nie, ale...
- Jeremy o czym ty mówisz ? - przerwałam mu.
- Myślałem o tym całą noc, naprawdę. Chodzi o to, że kocham Cię, tylko Ciebie jesteś moim światem myślę że to wiesz, że liczysz się tylko ty. Tak wiem robiłem błędy i ...
- Jeremy, o co chodzi? - w odpowiedzi wsunął mi na palec pierścionek.
- Jer...ja...nie mogę. I nie sądzisz że to za szybko?
- Nie. Jeśli nie teraz to kiedy?

To dobrze pytanie...wstałem przytuliłam go,  chyba myślał, że przez to chcę powiedzieć nie, ale tak nie było: 
 - Tak. - odpowiedział, a on rozpromienił się.
Ucałował mnie, objął ramieniem i oglądaliśmy chmury, jakby nic się nie stało.
Zaśmiałam się, po czym on zrobił to samo, jednak ta radość nie trwała za długo.
W krzakach coś się poruszyło, chwila, nie coś,a  ktoś. Strażnik! Od razu podskoczyłam na równe nogi.
- No proszę, znowu wy!
Teraz nie chciał już rozmawiać, w ręce trzymał pistolet, ale nie taki zwyczajny.
Z takie samego, często celowano do mnie i nie tylko do mnie. Inne czarownice i wampiry zginęły po jednej kuli, niekoniecznie wycelowanej w serce. Nie wiedziałam czym on jest nabity, ale trzeba się tego wystrzegać.
- Najpierw blondyneczka.
Uniósł pistolet i wycelował w głowę Caroline, odruchowo chciałam do niej podbiec, wole żebym była to ja. Dopiero w tej chwili zobaczyłam, że za wrogiem stoi niska szatynka, czarownica, która nie pozwalała nam się ruszyć. Strażnik zaśmiał się. Wtedy wystrzelił. Zamknęłam oczy, ale nie usłyszałam krzyku. Szybko otworzyłam je, żeby zobaczyć co się dzieje.
Obok trzęsącej się Caroline stał Klaus! Na jego twarzy malowała się złość i  gdyby tylko umiał zabił by faceta wzrokiem.
- Wiesz celowałeś... ha! strzeliłeś do kogoś dla mnie ważnego wiesz? - chwycił rękę Car, jakby chciał jej przypomnieć że wszystko będzie dobrze, bo jest obok.
- I wiesz, ona się ciebie boi, ale nie ja. - podszedł do strażnika, choć ja dalej nie mogłam się ruszyć. - Kocham tę blondynkę!

 Jednym ruchem skręcił facetowi kark, a czarownica zniknęła.
Poczułam czyjąś rękę na ramionach. Jeremy. Odwróciłam się i przytuliłam go tak mocno jak tylko mogłam, a on powiedział tak cicho że tylko ja mogłam usłyszeć:
- To mogłaś być ty, a ja nie, nie umiałbym Ci pomóc.
- Ale to nie byłam ja.
Uśmiechnął się, nie szczerze, ale jednak i oboje patrzeliśmy na Klaus i Caroline.